De paradox van werving & selectie

Onderzoek heeft uitgewezen dat het werven en behouden van kwalitatief goede werknemers een van de grootste kopzorgen is van ondernemers. Maar wat weten we nu eigenlijk van die arbeidsmarkt, die mijns inziens alles behalve een markt is.

Aan de ene kant zijn er de werkzoekenden en als je af moet gaan op de vooroordelen over deze groep dan zijn deze mensen per definitie verdacht. Als je de polls, forums en ingezonden brieven leest dan hoeft er zelfs op dit moment van crisis niemand werkloos te zijn. Een ICT manager in mijn omgeving die in 2008 sinds 2005 werkloos was werd publiekelijk voor incompetent uitgemaakt want anders was hij wel aan het werk geweest. Iemand met een uitkering staat bij een sollicitatie meteen op een achterstand want er zal wel iets met hem of haar wezen. Niet voor niets wordt er in recruitersland openlijk over gesproken dat een goede campagne zich moet richten op de latente werkzoekende. Zijn of haar reactie moet getriggered worden, anderen zijn minder interessant.

Aan de andere kant zijn er de vacatures, maar liefst 76 procent van de vacatures wordt via via, dus zonder openbare bekendmaking ingevuld. In mijn praktijk als re-integratieconsulent noem ik dat heel optimistisch het voortraject van de openbare bekendmaking al weet ik dat niet zeker. Wat ik wel weet is dat maar 24 procent op enig moment openbaar wordt via advertenties, vacaturebanken, werving en selectiebureaus en UWV werkbedrijf. Je zou ook kunnen zeggen, met die vacatures is iets aan de hand, anders was deze al in het voortraject ingevuld. Voor een goede functie met goede arbeidsomstandigheden en een goede werksfeer is altijd wel een zwager van een buurman van een medewerker te vinden die via via wil solliciteren.

Met andere woorden de arbeidsmarkt zoals wij die nu definiëren is een soort markt waar een heel circus van kranten, advertentiebladen, vacaturebanken, UWV werkbedrijf en zo’n slordige 400 werving & selectie bureaus zich druk maken om een kwart van de vacatures die niemand wil hebben. En vervolgens wordt op deze vacatures gereageerd door een horde werkzoekenden die niemand wil hebben.

En om het nog ingewikkelder te maken is na 10 maanden 25 procent van deze vacatures weer vacant en begint het circus opnieuw. Het moet anders maar daarover de volgende keer meer.