Ontslag niet altijd negatief!

In de jaren vijftig was er in Engeland een koster van een plaatselijke Anglicaanse kerk die naar ieders tevredenheid zijn werk deed. Tot een van de leden van het kerkbestuur er achter kwam dat hij niet kon lezen en schrijven. Het werd in het bestuur besproken en de meerderheid was van mening dat het toch niet kon; een koster moest kunnen lezen en schrijven. En zo als dat gaat bij een kerkbestuur werd hij zondags na de dienst gevraagd om te komen. Nadat de koster alle banken weer in de rij had gezet ging hij naar de sacristie waar het bestuur zat te wachten.

Daar kreeg hij zijn ontslag en de mededeling dat hij de volgende morgen de sleutels van de kerk en de kosterswoning moest inleveren. Die maandag nam hij de trein naar een aangrenzende stad  om werk te zoeken. Daar aangekomen liep hij een willekeurige straat in en dwaalde wat rond. Onderweg wilde hij een sigaret roken maar waar hij ook keek, nergens kon hij iets te roken kopen. Daar in die lange straat nam hij het besluit om een sigarettenzaak te beginnen en omdat roken in opkomst was ging het hem voor de wind. Hij opende de ene zaak na de andere en hij had na verloop van tijd een hele staf om hem heen.

Op een dag kwam een van zijn medewerkers, een econoom, erachter dat hij niet kon lezen en schrijven. Vol ontzag zei deze; wat had u kunnen bereiken wanneer u had kunnen lezen en schrijven. Waarop de man antwoordde, dan was ik koster geweest!

Het is een verhaal met een heel lange baard, en roken is nu ook al uit, maar de boodschap is nog steeds actueel. Niet het ontslag telt, niet de motieven van de werkgever, maar wat je er mee doet. Terugkijken, mokken, anderen de schuld geven, het is allemaal contraproductief. Een arbeidsovereenkomst is een zakelijke ruil tussen werkgever en werknemer en als die wordt opgezegd dan moeten beiden verder, niemand hoeft dank je wel of alsjeblieft te zeggen. Werknemers moeten een nieuwe afnemer vinden voor hun vaardigheden en talenten, dat telt en daarin moeten ze hun eigen koers varen. Als P&O professional ben ik natuurlijk voorstander van een stevige ondersteuning in de vorm van Outplacement, Actieve Herplaatsing of een sollicitatietraining en werkgevers mogen daar in mijn ogen best aan bijdragen.  Maar het blijft de eigen verantwoordelijkheid van de werknemer.

Werkzoekenden zijn geen slachtoffers maar dienen met opgeheven hoofd hun vaardigheden en talenten aan de man of vrouw te brengen.