Werkgevers zijn net mensen!

Op Linkedin.com woedt om de zoveel tijd een discussie over de respectloze en ongeïnteresseerde houding van werkgevers naar sollicitanten. Met vragen als; is hier sprake van een simpel gebrek aan fatsoensnormen of ... ? En wie kan mij dit verklaren en hoe kunnen sollicitanten gemotiveerd blijven bij zoveel onbeschofte bejegening. Een luchtige reactie van mijn kant werd neergesabeld en plaatste mij in de hoek van de foute werkgevers en intermediairs. Ik ben er namelijk van overtuigd dat werkgevers op een uitzondering na niet respectloos of ongeïnteresseerd zijn naar sollicitanten. Het probleem is dat ze andere prioriteiten hebben en daarmee komt de communicatie naar afgewezen kandidaten wel eens in het gedrang. Mijn re-integratie- en outplacement kandidaten houd ik voor dat zij hun focus moeten verleggen, een werkgever is maar geïnteresseerd in een ding; het oplossen van zijn of haar probleem, de vacature. Op het moment dat je duidelijk kunt maken dat je het probleem kunt oplossen, dan heb je de baan. Alle andere zaken of je gehandicapt bent, groen geel of paars bent die doen er niet toe dan wordt je aangenomen. Een werkgever legt de prioriteit bij de vacature en heeft bij iedere sollicitant per definitie twijfel tot iets of iemand hem of haar van het tegendeel overtuigd. Tot het moment van inzicht ben je totaal niet interessant en heeft het probleem prioriteit. Tot de crisis van 2002 deed ik naast de outplacementactiviteiten nog geregeld wervingen, een opdrachtgever verwoorde het toen zo: nu jij de werving doet, kan ik me concentreren op mijn werk en dan weet ik dat het goed komt. Voor een werkgever, zeker in het MKB, komt een werving er altijd bovenop, een extra workload naast alle andere werkzaamheden. Ik probeer de doorlooptijd van een werving altijd zo kort mogelijk te houden, enerzijds omdat het probleem opgelost moet worden. Anderzijds omdat de tijd voor de sollicitant, die thuis op de bank zit, altijd langzamer gaat dan voor de werkgever.
Het is deze workload van de werkgever die veel dingen in het honderd laten lopen, natuurlijk ben ik voorstander van een open en opbouwende communicatie naar sollicitanten en werknemers. Net zo goed als ik voorstander ben van een stevig outplacementbegeleiding voor alle vertrekkende werknemers. En dat ik er van overtuigd ben dat actieve herplaatsing een veel beter middel is om te reorganiseren dan de kaasschaafmethode. Maar we leven niet in een ideale wereld en werkgevers rijden soms te hard, zijn geïrriteerd in de file, hebben wel eens een streep in hun onderbroek en ja, ze zijn wel eens onbeschoft tegen sollicitanten. Het zijn net mensen!